بخش اول / ولادت ، عصر زندگى و امامت . . . عصر زندگى امام هادى ( عليه السلام ) ، دوران پر التهاب و تشويش و انقلاب بود . در عصر آن حضرت خشونت و بدرفتارى با خاندان على ( عليه السلام ) و نوادگان و دوستداران او ، به اوج خود رسيده بود . بنى عباس آزار و شكنجهء طرفداران على ( عليه السلام ) را سرلوحهء سياست عمومى خود قرار داده بودند و عامل اصلى اين روش ، وجود طغيانها و سرپيچىها از طرف فرزندان على ( عليه السلام ) در اينجا و آنجا بود كه زندگى زير بار ظلم و خفقان را همانند نياكان پرصلابت خود ، مرگ و نابودى و ذلت مىشمردند . امام هادى ( عليه السلام ) در عصر زندگى خود با شش تن از حاكمان عباسى معاصر بود : و آنان عبارت از : معتصم ، واثق ، متوكل ، منتصر ، مستعين ومعتز . اين شش تن هر كدام در بدرفتارى و خشونت و قساوت قلب ، نمونه مثال زدنى بودند و با خاندان رسالت و بنى هاشم بدرفتارى كامل داشتند ، كه نمونه هاى عينى آن در صفحات آينده نشان داده خواهد شد . نهايت سعى و كوشش خلفاى عباسى در آن روزگار صرف اين جهت مىگشت كه شخصيتهاى برجستهء اين خانواده را با فجيع ترين صورتى از پاى درآورند و كسانى را كه ريشه عميق تر و اصالت ديرپاتر و محبوبيت مقبول ترى دارند ، از محل سكونت خود تبعيد كنند و در مركز حكومت ، تحت نظر و مراقبت خود ، داشته باشند . جاسوسان و كارگزاران خلفا ، مردم را به وحشت و رعب عجيبى ، گرفتار ساخته بودند به حدى كه هيچ كس به ديگرى اطمينان نداشت ، برادر از ترس برادر پدر از ترس فرزند از ابراز عقيده خوددارى مىورزيد و حكومت زور و خفقان وإرعاب ، سايه هاى سنگين خود را بر افكار و دلهاى مردم كاملا گسترده بود . خلفاى عباسى و دوستداران اهل بيت ( عليه السلام ) خلفاى عباسى ، با تمام امكانات و قدرتى كه داشتند ، در كوبيدن دوستداران اهل بيت ( عليه السلام )